درد دل

آه....
خیلی دلم گرفته....
از همه...
غریبه...
آشنا....
دوست ، دشمن ، دور و نزدیک...
کسی که اصلا توقع نداری و بزرگترین دروغ دنیارو به ضمیمه قسم بجونت بهت بگه.....
از کسانی که به زبون میگن دوست داریم...
و در عمل....
بعضی وقتا نگه داشتن احترام و مراعات کردن حال دیگران به ضرر خودت تموم میشه ، افرادی که همه جوره کمال بی معرفتی و بی ادبی و بی شعوری و... رو از حد و ناحد گذروندن و عین خیالشون نیست کدوم خان اومده و کدومشون رفته عزیز میشن.
بقیه هم همه رو فراموش میکنن و به خورد شدنت حتی نگاهم نمیکنن و پرنده گونه سر به برف فرو می برند....
احترام به دیگران رو برات آموزش کامل میدن و تزریق به رگهات میکنند ، اما به دیگران یادآور نمیشن احترام متقابل واجبتره .
اعمال کسی که افضل بی احترامیارو بهت کرده رو با جملات شیرین تو عاقلی و بزرگی و بخشش از بزرگونه به اصطلاح ماست مالی میکنن و بازهم مجبوری عصبانیتت رو بریزی تو خودت.
رسم و رسوم را برات دیکته میکنن و بلاجبار باید اجرا کنی و وقتی نوبت خودت میشه میبینی راه پیچوندی هم هست. "که اگر فلانی تو جمع نباشه "ماهم نیستیم"" و....
ما نبودیم...
و...
خوش بودند....
کسی که کمال گستاخی رو به حد اعلا رسونده میشه همسفر خوشی و زیارت....
و بازهم....
ما نبودیم....
خوش بودند.....
دقیقاً درسته که هرچی بی حیا باشی عزیزتری.
الانم که درددلم را روی کاغذ میارم دلیلش اینه که "حیا"م اجازه نمیده بی حیا باشم.
دیگر نیستیم....
تا...
خوش باشند....